Ang pagkabahala, pighati at dalamhati ang mga anino ng buhay. Walang puso sa mundo ang hindi nakaranas o dumaranas ng marubdob na sakit, walang isip na umaapaw o lumiligwak sa malabong tubig ng lawa ng kaguluhan, walang mata na hindi lumuha ng nakabubulag na patak ng hindi maipalawanag na pagdadalamhati. Walang tahanan kung saan ito’y higit na nasisira, ng mga karamdaman patungo sa kamatayan, damdamin ng pusong naghihiwalay sa kapwa puso, at pagtalikod sa nakakaraming madilim na bahagi ng buhay. Sa isang malakas at hindi inaasahang tibay at lawak ng kasamaan, ang lahat ay mas o hindi nagiging biktima ng isang hindi napakagandang pagkakataon. At ang pighati, lungkot at kamalasan, ang mga ito’y laging nag iintay sa bawat nilikha.
Sa layuning makawala o sa ibang kaparaanang makadahilanang pag alpas sa anino ng dilim, ang lahat ay mabilis at pikit mata sa pagninilay sa bawat paraan at tamang daan kung saan ang pag asa ay kinagigiliwan upang pumasok sa kaligayahan at hindi na tuluyang makawala o lumipas pa. Ang ilan ay ang mga nilikha na higit sa kalayaan ang tinatamasa para sa sariling kapakanan, yaong mga taong nagpapakalunod sa luho ng buhay, tulad ng mga taong mapagmahal sa kagandahan kung saan isinasara nila ang kanilang sarili sa dalamhating hatid ng buhay at nagtatamasa na lamang ng mga karangyaang dulot ng kanilang walang hanggang kayamanan at katanyagan. Sumusunod lamang sa kung ano ang magiging kapalit sa lahat ng nakakamit batay sa mga bagay na naturan. At ang ilan pa ay ang mga taong naghahanap ng kaunting pagkalinga sa pagpapadama ng mga kabanalang tungkulin.
At para sa lahat, ang kaligayahang hangad ay hindi nalalayong makamit at ang spirito ay pansamantalang kumakalma sa magandang segurigad at nakalulunod na paglimot sa bawat kasamaan. Subalit dadating at dadating ang mga araw ng karamdaman o mas matitinding pighati, tukso at kamalasan kung saan ito’y pumapasok at sumisira sa walang proteksyong damdamin at ang straktura ng mapagkunwaring kaligayahan ay napupunit sa tuluyang pagkasira. Sa ibabaw ng bawat personal na kaligayahan at pagpupunyagi ay may nakabitin na matulis na pighati na handa ano mang oras upang bumagsak at sumira sa spiritwal na damdamin dahil sa kakulangan ng sapat na kaalaman upang ito ay lubos na maunawaan.
Kung minsan ang bawat damdamin ay nakakaramdam na silay nakatagpo na ng katahimikan at kaligayahan na nababalot ng isang matibay na seguridad sa pamamaraang pagsapi sa mga kabanalang tungkulin at ang pagyapos sa matalinong katangian o pagtatayo ng matalino at artistikong layunin subalit ang mas higit na malakas na tukso ay nagpapatunay sa tungkuling walang kabuluhan at hindi kapanipaniwala. Ang pagninilay sa tamang karunungan ay makikitang walang saysay na katibayan o sa bawat sandali ay ang walang katotohanang katauhan kung saan ang paghihirap ng naghahandog ay piraparasong matatapakan ng kanyang sariling mga paa, iyan kang banal na naturan subalit sa puso’t isip na taglay ay kasamaan at paghuhusga sa kapwa ang iyong pinaninindigan.
May paraan ba upang makawala sa masakit at mapighating daluyong ng buhay? May paraan ba kung saan ang kumpol ng kasamaan ay masisira? Ang permanente bang kaligayahan, kayamanan, katahimikan, ay mga walang kabuluhang panaginip? Hindi…Mayroong paraan para sa lahat ng kasamaan at ang dilim ay makakayang puksain sa lahat ng pagkakataon. Mayroong paraan kung saan ang karamdaman, kahirapan o kahit na anong mahirap na kundisyon o pagkakataon ay maipapa isangtabi at hindi na maibabalik pa. Mayroong paraan kung saan ang permanenteng kayamanan ay maseseguraduhan, mababantayan at malaya sa takot na mapabalik sa kahirapan. Mayroon ding paraan kung saan ang walang pagkasira at walang katapusang katahimikan at lubos na kagalakan ay maibabahagi at mauunawaan. Mayroon ding paraan upang mapagbuklod muli ang dalawang pusong pinaluha ng sakit ng dahil sa mga unos at paghamon na kanilang nakamtan. At ang simula ng daan na maglalandas patungo sa pagkakaroon ng pag-unawa ay makakamit ng buong puso.
Hindi sapat na iwalang bahala ang kasamaan, kailangan itong maunawaan. Hindi sapat ang pagdarasal upang mawala ang kasamaan, kailangan mong hanapin ang kasagutan kung bakit ito ay lumalagi sa bawat sinong mayroon nito. AT ANONG ARAL ANG HATID NITO kung ito’y dadampi sa isang katauhan. Ito ay hindi para makamit ang pag-aalala at dingasan ang bawat butil ng tanikala na tumatali sa sino man, kailangan na alamin kung bakit ang tanikala ng kasamaan ay tumatali sa isang katauhan. Kailangan mo bang maging isang suwail na anak upang malaman mo kung ano ang aral na hatid ng kasamaan? Kailangan mo bang maging hindi totoo sa isip at paningin ng iba para malaman mo kung ano ang tunay na aral ng iyong pagbabalatkayo. Sa pagkakataong marami ay nangyayari at doon ay napagtatanto ang bawat kamaliang nagagawa at sa hindi huling pagkakataon ito’y naitatama. Kailangan matutunan ang aral na hatid ng kasamaan ng may pagkukumbaba at pagtitiis dahil ang aral na iyong matututunan at mabibigyan ng perpektong dahilan upang itama ay ang siyang magluluklok sa iyo sa tamang lugar doon sa kalawakan.
Ang kasamaan ay hindi humuhubog sa iyong panglabas na katangian, ito’y damdamin na nasa puso. At sa pagtitiyaga upang ito ay malaman at maihugis ng tama ang puso ay magbibigay landas para madiskubre ang orihinal na pinag ugatan nito….at sa tuluyang paglalandas upang maitama at maituwid ang ano mang pagkakamali o kasamaang nagawa. Ang lahat ng ito’y naitatama at nareremedyuhan at ito nga ay hindi permanente. Sa iba, ito ay nag-uugat sa kakulangan ng kaalaman, ang kulang na kaalaman sa tunay na relasyon ng bawat bagay, sa pagdaan ng panahon kung tayo’y mananatili sa pagwawalang bahala ang kasamaan ay mananatili rin.Walang kasamaan sa kalawakan na nagreresulta ng pagiging ignorante at maaaring hindi mangyayari sa atin kung tayo ay handa na matutunan ang aral na hatid nito patungo sa paglalandas sa mataas na uri ng pag-unawa hanggang sa ito’y mawala. Subalit ang sangkatauhan ay mananatili sa impluwensya ng kasamaan at ito ay hindi nawawala dahil hindi taos sa puso ang pagtanggap ng aral kung saan ito ang magtuturo sa kanila upang maging ganap na tuwid ang bawat baluktot na nagawa. Ihanda ang bawat sarili sa bawat aral na ibibigay ng kasamaan dahil ito ang magbibigay linaw sa mga dilim na kinasasangkutan.
Ang kasamaan ay laging nagsisimbulo ng kadiliman at ang kabutihan ay pagsisimbulo ng liwanag at ang nasa likod ng simbulong ito ay ang tunay na interpretasyon ng tunay na reyalidad ng buhay. Ang liwanag ang kadalasang kumukubkob sa kalawakan at ang kadiliman ay ang simpleng tuldok ng anino na binubuo ng isang bagay na humahadlang sa kaunting kislap ng walang katapusang liwanag kung kaya’t ang katotohanan o liwanag na hatid ng Kataastaasang kabutihan ay ang positibo at ang magbibigay ng tunay na lakas ng buhay. At ang kasamaan ay ang hindi importanteng anino na humuhugis sa sarili upang magkaroon ng pagbabalatkayong liwanag subalit mahahadlangan ng tunay na linaw at magsasara sa kislap ng ilaw na nagpupumilit pumasok sa pintuan ng kabutihan. Kapag ang gabi ay nababalot ng madilim na bahagi at kahit na sa anong bahagi ng dilim na iyon, ang isang lugar ng liwanag sa mundo ay laging nag aabang ng isang napakagandang umaga. Ilagay sa isip na kung dumarating ang madilim na bahagi sa buhay ng may mapait na pagkakataon, pagkabigo at pagdadalamhati ito’y magtatapos sa isang maliwanag at makulay na pangyayari sa bawat buhay.
Sa sariling pagsisikap na alamin ang bawat sarili kailangan ang pagpupursige para makamtan ang katotohanan at hindi lamang bigyang haka-haka ang bawat sagot sa bawat tanong na ang kasamaan ay isang bahagi lamang na dumarating sa bawat isa, isang sariling anino kung saan ang pighati, pagdadalamhati at kamalasan na dumarating sa atin ay itinatakda, at sa pagpapatuloy upang ito’y maunawaan ito ang magbibigay sa bawat isa upang maging matatag, matibay at pagkakaroon ng sapat na katalinuhan upang mapag-aralang mabuti ang aral na hatid nito. Kung sa pagpapatupad mo ng mga katalinuhang ito para malaman ang tunay na reyalidad ng buhay, ikaw ay nasa tamang posisyon para hubugin ang iyong sariling pagkakataon, para palitan ang lahat ng kasamaan at itama ang bawat buhay patungo sa isang magandang kapalaran at bagong pagkatao.
