PAGBIBIGAY LAYA SA PAG-IBIG

Ang bawat isa ay nakakaramdam ng PAG-IBIG, isang napakagandang umaga ang laging naghihintay sa ating paggising ng may ngiti sa ating mga labi, ang pagiging inspirado sa lahat ng bagay na ginagawa, sa pakikinig ng mga memorableng awitin na halos tugtugin ng sarili sa pamamagitan ng paghuni tulad ng isang ibon kahit na ika’y hindi isang dalubhasa sa pag awit o maaari din namang pag aantay sa pag angat ng awdotibo upang maging ganap na pag uusap. Isang nakakalokong damdamin subalit hindi para sa lahat ng nilalang sa mundo. Sa iba na walang swerte sa pagmamahal, ang mga nakakalungkot na awitin ay nagbibigay ng luha, sinasaktan ang puso o maaaring halos makaramdam ka na ikaw ay balewala o walang kwenta. Ang pag ibig ay hindi tungkol sa masayang pagtatapos, romansa, bulaklak, at mga tsokolate. Itoy damdamin na nagpapasakit sa puso sa pagkakataong iyong mababatid na ang iyong minamahal ay masaya….masaya ngunit hindi dahil sa iyo kundi sa piling ng iba.

Para sa iba ang pag ibig ay hindi musika sa kanilang pandinig, ang pag ibig ay simpleng pagbibigay laya at pag unawa na sapat na ang umibig na lamang para mahalin at hindi na maghangad pa ng kahit anong kapalit. Mararamdaman at malalaman mo na itoy tunay na pag ibig kung matatanggap mo na kaya mong harapin at tanggapin ang kanyang pagkawala, tanggap mo na lumigaya sya sa piling ng iba kahit na ang kapalit nito ay ang sakit na maidudulot sa iyo.

Minsan nakapagtataka na kung sino pa ang taong labis na nagpapaligaya sa iyo ay siya pa rin ang taong magbibigay sa iyo ng matinding hapdi at sakit dulot ng pagmamahal. Siguro nga ay totoo ang mga sinasabi ng karamihan na mapapatunayan mo lamang ang tunay na kahalagahan ng pag ibig kung ito’y magsisimula ng magbigay ng sakit sa damdamin.

Ang pagbibigay laya sa pag ibig ay hindi ang ibig sabihin ay ang pagsuko sa nararamdamang pagmamahal kundi ang pagpaparamdam pa ng mas lalong pagmamahal sa kabila ng mga pighati. Ang sakit sa damdamin dulot ng pagmamahal ay hindi lamang puro at totoo, itoy handog ng pagkakataon. Sa isang tula nasabi na ang mas hindi risonableng bagay sa mundo ay ang hindi pagpapadama ng tunay na pagmamahal na nasa sa iyong puso at damdamin. Sa tingin ko’y masyadong nakakalungkot isipin na nakaramdam ka ng pag ibig at tanggapin na ang mga pangyayari ay hindi sinasadyang maganap at makikita mo na lang ang iyong sarili na parang balewala. Napakasakit tanggapin na sa kabila ng iyong ipinaramdam na pagmamahal ay hindi pa sapat para masuklian din ng kapwa pagmamahal. Siguro kahit na gaano mo kamahal ang isang tao ay gagawin mo ang pinakamagandang bagay para sa kanya walang iba kundi ang bigyan siya ng kalayaan upang tuluyan siyang maging maligaya. Walang nagsabi na hindi madali ang magparaya, subalit kahit papaano ay napatunayan mo na ang iyong naramdaman para sa kanya ay labis na totoo.

Laging tandaan ang kasabihan na “Kung totoong mahal mo ang isang tao, hayaan mo siyang maging malaya at kung dumating ang araw na bumalik siya…..ang inyong pagmamahal ay sadyang totoo at karapat dapat para sa isat isa.

Pagkatapos mo syang bigyan ng tamang kalayaan, sunggaban mo naman ang iyong sariling pagkakataon na nasa sa iyong mga kamay at turuan mo ang iyong sarili kung papaano mo gagamutin ang sugat sa iyong puso dulot ng nakaraan at umasang may darating pa sa iyong buhay upang magbigay ng kasiyahan, pagmamahal at gagawa ng magagandang bagay upang sa ganon ay hindi ka na tuluyang mawala pa.

PAGMAMAHAL AT PAGTITIWALA

Minsan may mga gabing hindi ko maitago ang katahimikan, nag aalala kung maniniwala sa mga bagay o kahit papaano ay paniwalaang lahat ay maganda. Naniniwala ako sa pagbabago dahil ito’y permanente. Naniniwala ako sa sakit dahil ito’y pisikal. Naniniwala ako sa galit dahil ginagamit ka nito. Pero hindi ko lubos na masiguro at maunawaan ang tungkol sa pagmamahal at pagtitiwala. Hindi rin maintindihan ang dalawang katagang ito na sa karamihan ay lumalagi sa kanilang mga pangarap.

Ang pag ibig ay hindi magtatagumpay para maging kumpleto kundi ng isang taong nagbibigay ng tagumpay para sa sarili. Nagtatapos ito kung tayo’y tuluyan ng nahulog sa damdaming ating mararmdaman. At aakuin natin at sasabihin sa sarili na ito ay hindi pag ibig dahil ang pagkaka alam natin ay walang kamatayan ang pag ibig. Ito ay hanggang wakas, pero kapag dumating na ang mga problema ito ay tuluyan ng nawawala. At ang pinakahuli kapag ang pag ibig ay nauwi na sa pagiging makasarili, pagdududa at nagiging pabigat na lamang kapwa sa bawat isa…ito ay hindi na maganda.

Sa pagtitiwala, ito’y malinaw subalit dumarating ang mga pagkakataon na halos hindi maipaliwanag at lubos na hindi maunawaan, Kung dumarating na ang kuriosidad ito ay nagbibigay daan na para sa isang pagsususpetsa, ang hindi pagiging tapat ay hindi na malayo para mangyari. Sa bawat pangyayaring ganito tinatanong natin ang ating sarili: “Nagtiwala ba ako ng sobra o kulang?” Mahirap magiging pipi upang bigyan ng kasagutan ang bawat tanong na magiging pabor sa kumpletong pagtitiwala para lang madiskubre mo na huli na para malaman ang isang bagay na dapat ay noon mo pa itinanong sa iyong sarili. “Saan ba nagsisimula ang pag ibig at tiwala at saan at kailan din ito nagtatapos?”

Marami na akong nakasalamuhang tao na hindi nagtagumpay upang mabigyan ng tamang kasiyahan ang kanilang relasyon. I have seen passion turn into poison. I have grieved with them for the love they lost or never found. Nakibahagi ako at nakapagbigay ng ilang mga puntos sa mga dalamhati na kanilang naranasan. Na kahit sa sarili ko ay aaminin kong nangyari. We seem to love so much, but now it's gone. We ask ourselves: "Why do I feel so lonely even if she’s right beside me? Why can't out relationship be more than this?"

Sa tingin ko lahat ng tao ay halos nagkakaroon ng pagkakapareho ng mga karanasan sa buhay, ang masakit na katotohanan ng walang katugunang pagmamahal. Even with all the discouragement, even with all the well-intentioned advice from friends, falling in love is a no-going-back event. Unfortunately, time can't be reversed.

Now, people around you doubt falling in love in itself. Hindi nila maramdaman ang init na idinudulot nito. Hindi sila nasasaktan ng may bayolente o pagdududa at ang ligaya na humahawak sa bawat isa. Hindi nila alam ang hirap na danas ng isip na sumusubok na bawasan at ibsan ang bawat emosyon. Hindi sila makapaniwala na hindi ka na makapagbibigay pa ng pagmamahal sa taong nagbibigay sa iyo ng kapwa damdamin. Kadalasan, ang mga taong nagmamahal ay nasasabihang sunod sunuran sa kanilang damdamin o kadalasang sila’y hindi maunawaan. Loving and loving without getting any response can be destructive to anyone. It is a thousand deaths every time. It’s an "unmourned" for death because no one else can understand.

Ang pag ibig ay hindi nagpapatuloy sa pag-asa lamang kundi ng mga tamang pangangailangan upang ito ay magpatuloy. Mayroong pagkakaiba. Kahit na gaano kahina o kahit na gaano kabuti o kasama ang isang tao sila’y nakakaranas din ng walang katugunang pagmamahal, sumusubok ikubli ang mga paghihirap at mga sakit na dulot nito at nagbibigay ng tugon na ang mga pangyayari ay hindi kawalang pag asa. Ang desperasyon, walang katugunang pagmamahal ay nagpaparamdam din ng katugunan kung ito’y mananatiling resinuble.

Paano mo mamahalin ang isang biyak na pader? Tulad ng isang tahanang kadalasang nagkakaroon ng lamat dahil sa mga pagpaparatang. Na kung ihahalintulad mo sa isang relasyon ay halos hindi nagkakalayo ng konsepto. Paano mo mamahalin ang isang putol na daan? Na sa iyong patutunguan para sa buhay ay magiging permanenteng paghinto dahil sa kakulangan ng paniniwala upang magpatuloy sa hamon ng buhay. At papaano mo mamahalin ang kulungan na walang kasagutan upang ikaw ay makatakas? Kulungan sa damdamin ng bawat isa na habang panahong magbibilanggo sa iyong buong pagkatao.

Minsan dumarating ang punto ng pagtatanong sa mga pangyayaring hindi inaasahan at hindi napaghahandaan. “Bakit hindi nya ako kayang mahalin? Anong problema sa akin?” Mga tanong na laging nauulinig at nagbibigay sakit at dalamhati sa ilan. Kahit na ikaw ay napakagandang lalaki or babae kahit na ikaw ay may magandang puso, kailangan mong maramdaman na hindi ka dapat mahalin ng sino pa man upang sa ganoon ay matutunan mo at mapag aralan kung paano mo dapat mahalin ang iyong sarili.

Walang masama sa walang katugunang pagmamahal. Nangyayari ito kadalasan. Hindi ko kayo pipiliting mag isip na kung hindi ka nya kayang mahalin ay ibig sabihin na siya ay walang kwenta…mali. In fact, believe that he is. He is worth it all: the headaches, the anxiety, the embarrassment, etc. He is worth it because, like you, she/he needs others loving her/him. This sounds funny but the world is round for a reason. We are all part of a circle. If you love her/him and she/he loves someone else, just think of whom you're hurting by loving her/him. It's a cycle. Whose love are you not returning?

I know we can love deeply, tenderly and lastingly. I have seen such love and I have felt such love myself. I learned that, aside from love and trust, a fulfilling relationship begins when two people make their time together their number one priority. If we hope to find love, we must first find time for loving. Maraming mga nagmamahalan ang nakakaranas ng mga hindi magagandang pangyayari sa kanilang relasyon…daan upang magising sila para mabigyang halaga ang kanilang pagmamahalan. Minsan nararamdaman natin ang ating partner na nagdedepende na lamang sa kung ano ang meron at nagkakaroon ng paghahambing sa relasyon ng iba. Hindi tayo tagapanood kundi tayong sarili natin ang dapat nakikiramdam sa buhay ng bawat isa. Upang sa ganon ay mabigyang saysay natin ang pagsasamang pinagbuklod na puso ng dalawang nagmamahalan.

At the end, when all is said and done, loving without being loved back is the best thing to do because feeling so much pain, you will learn to heal; you will know so much fear, you will learn to stand up to anything, carrying so much sadness, you will learn to glorify in joy.

Love is not destroyed by a single failure or won by a single caress. It is a lifetime venture in which we're always learning, discovering and growing.

Lastly, this maybe true that there is someone who is right for everyone (and even for me), and even if she/he's not, he'd still be right because loving doesn't make sense until you accept it and make it real. Iyan ang katotohanang dapat malaman ng bawat puso na kailangang ipadama ng totoo, tama at walang pag iimbot kahit na gaano pa karami ang damdamin na paghahandugan mo ng pagmamahal. At laging ilagay sa isip na ang pagtitiwala ay laging nakadikit sa pagmamahal, huwag bigyang distansya kahit na katiting ang dalawang damdamin dahil kung magkaganon….magtatapos ang lahat sa isang napakasakit na pagkakataon.

BUHAY

Isang simpleng kataga ngunit makapangyarihan at makabuluhan dahil ito ang nagtataglay ng kabuuan ng ating pinagmulan. Kung paano tayo humarap sa mga pagsubok at panganib ng ating mga problema na dumarating sa bawat isa. Inilalarawan nito kung papaano kakayanin ng isang nilalang ang mga hamon ng buhay. Kung bakit naging interesado ako upang talakayin ang tungkol sa bagay na ito ay dahil sa mga pangyayaring kinasasangkutan ng sarili kong pagkatao…at maaaring hindi lamang sa akin kundi sa iba pa. Sinasabi nila na ang tunay na kahalagahan ng buhay ay hindi tungkol o dahil sa mga karangyaan na tinatamasa tulad ng pagkakaroon ng magagandang sasakyan, mamahaling mga tirahan, magagarang damit at limpak limpak na salapi sa banko. Itoy nagkakaroon ng kahalagahan sa pagkakaroon ng kasiyahan ng may dignidad at tamang kinalalagyan kahit na sa anong pangyayari. Maswerte pa rin ang bawat isa dahil tayo ay buhay at naibabahagi natin ang ating panahon at kaalaman sa ibang tao sa mabuti o masamang pagkakataon man. We must die a thousand deaths and learn the lessons of many times.

May mga pagkakataon na ating iisipin kung saan ba patungo ang buhay. Paano natin ito mararamdaman lalo na sa oras ng saya, pighati at mga problema. Ang totoo at walang katapusang kasiyahan ay darating sa ating buhay sa mga oras na magkaroon tayo ng maliwanag na batayan upang malampasan natin ang ating mga kahinaan. Sa mga araw na iyon na mabigyan natin ng solusyon ang ating mga problema, ang pagbibigay hilom sa mga sakit patungo sa ating mga minimithing mga pangarap. At kung ano mang mga paniniwala, opinyon, ispekulasyon o panukala na ating isulat sa ating pag iisip, itoy uukit o tatatak sa ating sariling pagkatao. Mararanasan natin na ito ang direkteng manipestasyon ng bawat pagkakataon, kundisyon at pangyayari. Kung ano ang iyong inilathala sa loob ay iyon ang iyong makakamit sa labas ng iyong tunay na pagkatao dahil ang ating isip ang tumatanggap ng paksa at atensyon, kung saan ito ang nagiging instrumento sa ating pag aanalisa sa ating mga iniisip. Sa sandaling ang ating direktang pag iisip ang tumanggap ng isang kumpletong paksa itoy tumutungo sa isang bahagi ng utak na tinatawag na isip ng ating kaisipan kung saan itoy nagiging laman at ito ang nagbibigay aksyon sa mga bagay na ating ginagawa.

Ang buhay ay ang pamumuhay at ang pamumuhay ay ang katuparan at pagtatagumpay ng bawat pangarap, ang isang mahabang panahon ng katahimikan, kagalakan at kasiyahan dito sa mundong ibabaw ay maituturing nating pagtatagumpay. Ang mga totoong bahagi ng buhay tulad ng katahimikan, kapayapaan, integridad, kaligtasan at kasiyahan ay hindi kayang maipaliwanag. Itoy nagmumula sa kaibuturan ng ating pagkatao. Ang pakikitungo sa nga bagay na ito ay nagdudulot ng kayamanang pangsanlibutan patungo sa ating kaluluwa. Kahit pa sa unang araw na tayoy nagmulat ng ating mga mata ang ating kapalaran ang nagdadala sa atin. At ito ang maggagabay patungo sa madilim o maliwanag mang bahagi ng ating buhay dahil saan mang bahagi ng mundo ang lahat ng nilalang ay may kapalarang naka ukit sa bawat katauhan. Hindi kinakailangan ang iyong karangyaan para malaman mo at mabigyan ng batayan kung ano talaga ang iyong totoong kinalalagyan. Buhay at kapalaran ang pinag uusapan at hindi ang kung ano ka sa mundong iyong kinagisnan.

Sa kabilang banda ang pag uusap ng tungkol sa buhay ay isang pribadong talakayan, may mga tao na hanggat maaari ay itinatago ang kanilang pagkatao na para sa akin ay may puntos at dahilan kung bakit. For me, I do not want to show my emotions, share my loneliness, share my deepest secrets and reveal the wholeness of my life with anybody. Selfish. Probably, but I just want to keep my life as private as possible. Ang sukatan ng kung gaano natin dapat pag usapan ang tungkol sa buhay ay kasing laki ng kung ano ang naging partisipasyon mo sa mundo at sa kapwa mo. This makes me think twice about the contents of each true to life books being published. Life is too large to fit in a book. It may, somehow, in one-way or the other exaggerate how an individual attempt to surpass the great adversaries of life in the fulfillment of one's dreams. For the mind is where the most profound thoughts lurk and cannot be described merely by actions and words, which are very much deceiving. To understand a person you must go beyond what cannot be seen by the naked eyes, what is hidden between the words and explore his wildest imaginations. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay magkakaroon ka ng tamang daan mabatid lamang ang tunay na pagkatao ng isang nilalang. Kailangan mong timbangin ang bawat pangyayari na nag-uugnay sa bawat tuldok na kinahaharapan ng bawat isa.

Lagi kong gustong ibahagi sa aking mga kaibigan kung paano nilalang ng Diyos ang mundo na isang perpekto in a way na ang lahat ng binigyang buhay ay pantay pantay. Equality means having the right to be born with the free will to choose the road that we want to travel. You can do it in any way you like. And problems as well as uncertainties are part of perfection. If God did not will it, not even a single leaf will dare to fall. What makes one person distinct from the other is the standards being imposed by those who perceived life according to what they view about creations which is very much far from the truth. Biniyayaan tayo ng dalawang mata hindi para lamang tumingin, dalawang tainga hindi para lamang makinig, dalawang paa hindi para lamang lumakad, dalawang kamay para umabot at hindi para lamang humawak and a brain for us to know the difference between living and just merely existing and a heart for us to be able to feel hurt, betrayal, failures, resentments, hatred, happiness, success and love for these are the very essence of life. And yes its probably agreeable and true, but then again how can you appreciate the beauty of it if you don't know the difference of day and night, of success and failure, of being born and dying, of joy and sadness, and of beautiful and not. The truth really hurts but accepting it will set us all free as what they always say and I think it's about time that you accept the hurtful truth. I am not saying that you change your manner of thinking, but once in a while be like anybody else. Enjoying every moment of their life not afraid to explore new horizons as life unfolds its secrets.

Sa bawat nilalang na ating nakakasalamuha…ibat iba ang kanilang karakter sa buhay, pag uugali at asal. May mga taong nagpapakabuti makamit lamang ang mga bagay na gustong makamit ngunit sa kanilang anino’y isang masama at permanenteng pagkaitim ng budhi. Mabibilang sa kalawakan ang tunay na mabubuting tao. I never felt angry over the people who do bad things even directly to me or anybody else. It would not make them change to a better person even if I hold so much hate on them. I never felt like laughing on a joke or smiling on someone who do nice things to please me. It's just as temporary as any other things in this world. It's what was I thought about life then. That we have to be born, study to learn what we already know, work to survive, and be better than anyone else so that you could be treated as intelligent and successful. So why would I focus on the things that would only make me weaker just like the majority who are already contented with the little that they have. Yes, I was born indigent, but this does not mean that I don't have the right to change the course of my life. Lahat tayo ay may karapatan at ang karapatang iyan ay ating responsibilidad dahil hindi ang ibang tao ang maghuhubog kung ano tayo kundi tayong sarili natin ang maglalagay kung ano tayo sa nagdaan, kasalukuyan at sa hinaharap.

Today I am still trying to find the serenity to accept the things that I could not change, find the courage to change the things that I can and seek the knowledge to know the difference upang sa ganon ay magkaroon ng kasagutan sa maraming tanong na hindi matapatan ng tamang solusyon.