Minsan may mga gabing hindi ko maitago ang katahimikan, nag aalala kung maniniwala sa mga bagay o kahit papaano ay paniwalaang lahat ay maganda. Naniniwala ako sa pagbabago dahil ito’y permanente. Naniniwala ako sa sakit dahil ito’y pisikal. Naniniwala ako sa galit dahil ginagamit ka nito. Pero hindi ko lubos na masiguro at maunawaan ang tungkol sa pagmamahal at pagtitiwala. Hindi rin maintindihan ang dalawang katagang ito na sa karamihan ay lumalagi sa kanilang mga pangarap.
Ang pag ibig ay hindi magtatagumpay para maging kumpleto kundi ng isang taong nagbibigay ng tagumpay para sa sarili. Nagtatapos ito kung tayo’y tuluyan ng nahulog sa damdaming ating mararmdaman. At aakuin natin at sasabihin sa sarili na ito ay hindi pag ibig dahil ang pagkaka alam natin ay walang kamatayan ang pag ibig. Ito ay hanggang wakas, pero kapag dumating na ang mga problema ito ay tuluyan ng nawawala. At ang pinakahuli kapag ang pag ibig ay nauwi na sa pagiging makasarili, pagdududa at nagiging pabigat na lamang kapwa sa bawat isa…ito ay hindi na maganda.
Sa pagtitiwala, ito’y malinaw subalit dumarating ang mga pagkakataon na halos hindi maipaliwanag at lubos na hindi maunawaan, Kung dumarating na ang kuriosidad ito ay nagbibigay daan na para sa isang pagsususpetsa, ang hindi pagiging tapat ay hindi na malayo para mangyari. Sa bawat pangyayaring ganito tinatanong natin ang ating sarili: “Nagtiwala ba ako ng sobra o kulang?” Mahirap magiging pipi upang bigyan ng kasagutan ang bawat tanong na magiging pabor sa kumpletong pagtitiwala para lang madiskubre mo na huli na para malaman ang isang bagay na dapat ay noon mo pa itinanong sa iyong sarili. “Saan ba nagsisimula ang pag ibig at tiwala at saan at kailan din ito nagtatapos?”
Marami na akong nakasalamuhang tao na hindi nagtagumpay upang mabigyan ng tamang kasiyahan ang kanilang relasyon. I have seen passion turn into poison. I have grieved with them for the love they lost or never found. Nakibahagi ako at nakapagbigay ng ilang mga puntos sa mga dalamhati na kanilang naranasan. Na kahit sa sarili ko ay aaminin kong nangyari. We seem to love so much, but now it's gone. We ask ourselves: "Why do I feel so lonely even if she’s right beside me? Why can't out relationship be more than this?"
Sa tingin ko lahat ng tao ay halos nagkakaroon ng pagkakapareho ng mga karanasan sa buhay, ang masakit na katotohanan ng walang katugunang pagmamahal. Even with all the discouragement, even with all the well-intentioned advice from friends, falling in love is a no-going-back event. Unfortunately, time can't be reversed.
Now, people around you doubt falling in love in itself. Hindi nila maramdaman ang init na idinudulot nito. Hindi sila nasasaktan ng may bayolente o pagdududa at ang ligaya na humahawak sa bawat isa. Hindi nila alam ang hirap na danas ng isip na sumusubok na bawasan at ibsan ang bawat emosyon. Hindi sila makapaniwala na hindi ka na makapagbibigay pa ng pagmamahal sa taong nagbibigay sa iyo ng kapwa damdamin. Kadalasan, ang mga taong nagmamahal ay nasasabihang sunod sunuran sa kanilang damdamin o kadalasang sila’y hindi maunawaan. Loving and loving without getting any response can be destructive to anyone. It is a thousand deaths every time. It’s an "unmourned" for death because no one else can understand.
Ang pag ibig ay hindi nagpapatuloy sa pag-asa lamang kundi ng mga tamang pangangailangan upang ito ay magpatuloy. Mayroong pagkakaiba. Kahit na gaano kahina o kahit na gaano kabuti o kasama ang isang tao sila’y nakakaranas din ng walang katugunang pagmamahal, sumusubok ikubli ang mga paghihirap at mga sakit na dulot nito at nagbibigay ng tugon na ang mga pangyayari ay hindi kawalang pag asa. Ang desperasyon, walang katugunang pagmamahal ay nagpaparamdam din ng katugunan kung ito’y mananatiling resinuble.
Paano mo mamahalin ang isang biyak na pader? Tulad ng isang tahanang kadalasang nagkakaroon ng lamat dahil sa mga pagpaparatang. Na kung ihahalintulad mo sa isang relasyon ay halos hindi nagkakalayo ng konsepto. Paano mo mamahalin ang isang putol na daan? Na sa iyong patutunguan para sa buhay ay magiging permanenteng paghinto dahil sa kakulangan ng paniniwala upang magpatuloy sa hamon ng buhay. At papaano mo mamahalin ang kulungan na walang kasagutan upang ikaw ay makatakas? Kulungan sa damdamin ng bawat isa na habang panahong magbibilanggo sa iyong buong pagkatao.
Minsan dumarating ang punto ng pagtatanong sa mga pangyayaring hindi inaasahan at hindi napaghahandaan. “Bakit hindi nya ako kayang mahalin? Anong problema sa akin?” Mga tanong na laging nauulinig at nagbibigay sakit at dalamhati sa ilan. Kahit na ikaw ay napakagandang lalaki or babae kahit na ikaw ay may magandang puso, kailangan mong maramdaman na hindi ka dapat mahalin ng sino pa man upang sa ganoon ay matutunan mo at mapag aralan kung paano mo dapat mahalin ang iyong sarili.
Walang masama sa walang katugunang pagmamahal. Nangyayari ito kadalasan. Hindi ko kayo pipiliting mag isip na kung hindi ka nya kayang mahalin ay ibig sabihin na siya ay walang kwenta…
I know we can love deeply, tenderly and lastingly. I have seen such love and I have felt such love myself. I learned that, aside from love and trust, a fulfilling relationship begins when two people make their time together their number one priority. If we hope to find love, we must first find time for loving. Maraming mga nagmamahalan ang nakakaranas ng mga hindi magagandang pangyayari sa kanilang relasyon…daan upang magising sila para mabigyang halaga ang kanilang pagmamahalan. Minsan nararamdaman natin ang ating partner na nagdedepende na lamang sa kung ano ang meron at nagkakaroon ng paghahambing sa relasyon ng iba. Hindi tayo tagapanood kundi tayong sarili natin ang dapat nakikiramdam sa buhay ng bawat isa. Upang sa ganon ay mabigyang saysay natin ang pagsasamang pinagbuklod na puso ng dalawang nagmamahalan.
At the end, when all is said and done, loving without being loved back is the best thing to do because feeling so much pain, you will learn to heal; you will know so much fear, you will learn to stand up to anything, carrying so much sadness, you will learn to glorify in joy.
Love is not destroyed by a single failure or won by a single caress. It is a lifetime venture in which we're always learning, discovering and growing.
Lastly, this maybe true that there is someone who is right for everyone (and even for me), and even if she/he's not, he'd still be right because loving doesn't make sense until you accept it and make it real. Iyan ang katotohanang dapat malaman ng bawat puso na kailangang ipadama ng totoo, tama at walang pag iimbot kahit na gaano pa karami ang damdamin na paghahandugan mo ng pagmamahal. At laging ilagay sa isip na ang pagtitiwala ay laging nakadikit sa pagmamahal, huwag bigyang distansya kahit na katiting ang dalawang damdamin dahil kung magkaganon….magtatapos ang lahat sa isang napakasakit na pagkakataon.
